Fragment uit Titanic (1997)

Filmfragmenten gebruiken

Je kan filmfragmenten voor allerlei doelen inzetten. Om de boel te verluchtigen, als feedback, om nieuwe inzichten te bieden of als het begin van een discussie over bijvoorbeeld de koers van een organisatie. Bijna altijd zet ik fragmenten in om het leren te versnellen.

Om meer te leren over jezelf en het verhaal dat je jezelf vertelt zijn drie dingen  belangrijk: inzicht, gevoel en inspiratie.

Hoofd, hart en handen zijn alle drie betrokken bij het leren. De ervaring leert dat deze drie aspecten in een goed gekozen filmfragment tegelijkertijd aanwezig zijn. En dat helpt. Dat versnelt het leren. De kijker voelt en ziet wat er gebeurt, inclusief mooi vormgegeven voorbeeldgedrag. Daarmee komt het handelingsperspectief dichtbij. ‘Dat wil ik ook ongeveer zo doen!’ Of juist: ‘Zo wil ik dat echt niet doen.’

De kern

  • Film raakt
  • Film versnelt leren
  • Metafoor voor je eigen verhaal
  • Hoofd, hart en handen

Nieuws:

Ga naar de Blog pagina voor inspiratie, inzichten en nieuwe (leer)programma's over leiderschap

Versneld leren

Inzicht
Je moet begrijpen dat je iets wilt leren en je moet snappen wát je wilt leren. Het is belangrijk daar  een idee over te hebben. Zonder idee is er geen focus en zonder focus is het lastig om te leren.

Gevoel
Daarnaast is echt betrokken zijn bij dat leren essentieel. En urgentie voelen, want dat helpt bij het doorzetten. Het kan ook gaan om het belang dat je hecht aan het nieuwe perspectief, waarin je geleerd hebt wat je wilde leren.

Inspiratie
Ten slotte is het belangrijk te weten hoe ‘dat nieuwe gedrag’ eruitziet. Dat je een inspiratiebron hebt, een voorbeeld waar je van kan afkijken. Of juist een voorbeeld van hoe het niet moet.

Voorbeeld uit de film Inside Out (2015)
Ik wil je graag laten zien hoe het werkt: werken met filmfragmenten. Te beginnen met een fragment uit Inside Out, een Pixar-tekenfilm uit 2015, die gemaakt is voor kinderen en volwassen.

Misschien heb je deze film samen met je kinderen al eens gezien? Erg de moeite waard! Ik leid het fragment kort in, zodat je snapt waar je in het verhaal zit. Vervolgens bekijk je het fragment.

Over de film
Inside Out gaat over Riley (11 jaar). Ze vindt het heerlijk om te ijshockeyen. Het komt haar dus goed uit dat ze een koud deel van Amerika woont. Maar dan krijgt haar vader een nieuwe baan in het warme San Francisco en moet ze haar fijne leventje achter zich laten. Riley laat zich, net als iedereen, leiden door haar emoties: Plezier, Angst, Woede, Afkeer en Verdriet. Deze basisemoties wonen, als tekenfilmpersonages, in het hoofd van dit elfjarige meisje en zij hebben gesprekken met elkaar. De conclusies uit die gesprekken zie je terug in Rileys gedrag.

Over het fragment
Tijdens dit fragment, krijg je een kijkje in het hoofd van Riley. Daar wonen dus de basisemoties, en ook Bing Bong, het fantasiespeelkameraadje van Riley. Eigenlijk is Riley te oud geworden voor dit fantasievriendje, wat Bing Bong erg verdrietig maakt. Verdriet en Plezier zoeken de weg terug naar het controlecentrum en Bing Bong is de enige die de weg weet. En dan begint het fragment.

Hoe dan verder?

Na het gezamenlijk kijken vraag ik het publiek wat ze gezien hebben. Vaak eerst voor zichzelf. Daarna met de groep. Wat altijd blijkt, is dat iedereen het net even anders ziet. Zo leer ik het publiek kennen en het publiek elkaar en zichzelf juist vanwege dat verschil met de ander.

Vervolgens kunnen we inzoomen op waarom de aanpak van Plezier niet werkt. En waarom die van Verdriet wel. De kern is natuurlijk dat je vaak eerst aandacht moet geven aan de emotie die speelt, dus aan het hier en nu. In dit geval het verdriet van BingBong. En pas daarna is er weer ruimte voor wat anders; bijvoorbeeld de weg naar de trein wijzen.

Tijdens dit gesprek gaan we het vervolgens ook hebben of mensen situaties herkennen uit het eigen werk of leven. En daarmee nodig ik het publiek dus expliciet uit om het fragment als metafoor te zien voor hun eigen situatie op het werk of in hun privé leven.

Benieuwd wat jij van het fragment vindt en wat het met je deed. Zie jij parallellen met jouw werk/leven?

Na het gezamenlijk kijken vraag ik het publiek wat ze gezien hebben. Vaak eerst voor zichzelf. Daarna met de groep. Wat altijd blijkt, is dat iedereen het net even anders ziet. Zo leer ik het publiek kennen en het publiek zich zichzelf juist vanwege dat verschil met de ander.

Vervolgens kunnen we inzoomen op waarom de aanpak van Plezier niet werkt. En waarom die van Verdriet wel. Kern is natuurlijk dat je vaak eerst aandacht moet geven aan de emotie die speelt, dus aan het hier en nu. In dit geval het verdriet van BingBong. En pas daarna is er weer ruimte voor wat anders; bijvoorbeeld de weg naar de trein wijzen.

Tijdens dit gesprek gaan we het vervolgens ook hebben of ze situaties herkennen uit het eigen werk of leven. En daarmee nodig het publiek dus expliciet uit om het fragment als metafoor te zien voor hun eigen situatie op het werk of leven.

Benieuwd wat jij van het fragment vindt en wat het met je deed. Zie jij parallellen met jouw werk/leven?

Meer info? Klik hier om Robbert een mail te sturen.
Gemaakt door Begeesterd